Een kind kan in een bepaalde fase van zijn of haar leven, ineens overvallen worden door gevoelens die een kind niet kan verklaren. In mijn praktijk kwam een jongen, net aan het begin van de puberteit die echt overvallen werd door intense verdrietige buien. Deze buien hadden totaal geen oorzaak. Kwamen zomaar en duurden steeds langer. Samen hebben we onderzocht waar de buien door veroorzaakt werden. De diepe band met zijn moeder, zijn enorme sensitiviteit en het leed in de wereld brachten hem enorm uit balans, vooral zo aan het begin van de puberteit. Daarnaast hebben we het gezin waar hij in geboren is opgesteld. Het beeld van Papa, Mama 2 kindertjes die niet levend geboren zijn en zijn eigen plek als jongste van 3, gaven hem rust. Hij zag zijn plek in het gezin. Niet als enigst kind maar jongste van 3 kinderen.
Twee weken later hebben we even contact gehad en vertelde hij mij dat hij in de eerste week nog wel verdrietig is geweest maar dat het veel minder intens was en al een week niet meer was voorgekomen. Hij beleefde nauwelijks nog stress door de week en voelde zich veel prettiger.
Geef een reactie